Archief Marjo's weblog

Een kleine stap voor een mens... - 12 oktober

Zojuist mijn laatste twee giroafschriften ingevuld. 14 jaar na de introductie van het World Wide Web zal deze afdeling vanaf morgen eindelijk de stap in de moderne tijd zetten en via het internet bankieren. Dat werd tijd. Juist bij een vrijwilligersorganisatie als deze waar soms extreem grote bedragen over de tafel gaan, betaald door vrijwilligers, is het van belang dat mensen snel hun declaraties betaald kunnen krijgen. Dat de vraag naar een internet-account op het laatste penningmeestersoverleg wenkbrauwen deed fronsen vond ik weer typerend voor de ouderwetse denkwijze binnen deze organisatie.

Joep gaat weg - 12 oktober

Sinds kort heb ik het dynamische stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer als werkgever verruild voor een begraafplaats. Dit is een redelijke verandering. In deze rustieke omgeving lijkt het leven soms letterlijk stil te hebben gestaan. Deze begraafplaats ligt zo afgelegen en afgesloten dat flora en fauna hier ongestoord kunnen bloeien en groeien. De laatste jaren liep tussen deze flora en fauna een kat van een van de medewerkers. Nu de medewerker in kwestie echter met vervroegd pensioen gaat en ook een beetje omdat Joep, de naam van de betreffende kat, teveel zijn mede-viervoeters als lunch leek te beschouwen, gaat Joep weg. Op zich geen nieuws zou je denken. Wel in Amsterdam. Bezoekers van de begraafplaats waren zo geschockeerd over het mogelijke vertrek van Joep dat de media in de vorm van Het Parool werd ingeschakeld. Toen deze eenmaal een bericht aan dit drama had gewijd, volgden al snel een serie van andere Amsterdamse media die telefonisch en op de locatie zelf verhaal gingen halen. Binnen 24 uur preikte het verhaal over het aankomende vertrek van een kat op iets wat ooit een kwaliteitskrant heette. Dit terwijl 5800 km. verder duizenden mensen omgekomen waren onder het puin en duizenden anderen op hulp lagen te wachten. Het kneuterige Nederland op zijn smalst. Ik, burger van Nederland, eis dat een kat blijft in zijn huidige woonomgeving en zal hemel en aarde bewegen om dit te bewerkstelligen.

Wat karakteriseert een humanist? - 11 oktober

Ik las recentelijk het volgende citaat van Lessing in een boekje genaamd "Overpeinzingen over de zin van het leven" dat ik opdook uit het Humanistisch Centrum. 'Niet de waarheid, in welker bezit de mens is of vermeent te zijn, maar de oprechte moeite, die hij aangewend heeft om achter de waarhed te komen, maaakt de waarde van de mens uit. Want niet door het bezit, maar door het vorsen naar de waarheid ontplooien zich zijn krachten.' Prachtig archaisch taalgebruik. Er zijn verschillende definities van het humanist zijn mogelijk maar de belangrijkste wordt hier toch wel gegeven. In mijn beleving staan mannen als Erasmus en Leonardo da Vinci voor het proto type humanist. Zij staan voor vorsen en eruditie. Mijn cliche beeld van een humanist wil niet alleen graag kennis op doen maar houdt er ook van om deze zich toe te eigenen. Hij ziet dit als onderdeel van zijn geestelijke ontwikkeling.
Laatst zat ik met vrienden te praten en enkelen van hun zeiden dat zij uitgezocht waren. Zij waren 'niet langer zoekende'. Dit kwam mij zo vreemd over. Hoe kan iemand nu uitgezocht zijn? Betekent dit dat zij uitgeleefd zijn? Ieder mens zoekt toch elke dag van zijn leven door te leven? Iedere man of vrouw die niet zelfmoord neigingen heeft, zoekt toch op zijn eigen manier? Moeder Tokkie zoekt naar bevestiging van haar ik als zij op de buis verschijnt, Femke Halsema doet dit door haar idealen te verwezenlijken in de politiek en mijn oma deed dit door haar liefde en compassie te delen met en door te geven aan haar kinderen en kleinkinderen. Ieder van ons zoekt op zijn of haar eigen wijze naar een zinvolle invullig van zijn leven. Een invulling waarmee zij betekenis aan hun leven kunnen geven. Dat kan op de meest uiteenlopende wijzen en hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn.

De kern van Ons soort humanisme - 9 oktober

Vanmiddag hebben we als bestuur eens goed de koppen bij elkaar gestoken. Waar staan wij als individuele bestuursleden nu eigenlijk voor? Wat voor soort humanisme vechten wij momenteel voor? Als geïnteresseerden en vrijwilligers op ons afstappen wat voor beeld krijgen ze dan van ons humanisme dat we als afdeling willen proberen uit te dragen? In 1946 had men hier vast wel een soort van idee over maar wat is de visie van de huidige constellatie van onze afdeling op onze samenleving? Hoe moet een humanistisch Nederland er uit zien en wat verdient dus onze kritiek? De checklist zoals deze op deze site staat, geeft natuurlijk een leidraad over wat humanisme zou kunnen betekenen maar is te vaag. Deze checklist geeft aan hoe je zou kunnen denken als je een humanist was maar wat is nu concreet onze mening over humanisme?
Wij kwamen tot de conclussie dat we van elkaar niet eens goed wisten hoe onze visie op het humanisme er uit zag. Te druk bezig geweest met het organisatorische gedeelte van de afdeling waardoor we te weinig tijd hadden om ons inhoudelijk in het humanisme te verdiepen. Dit is tot nu toe steeds het geval geweest in deze afdeling maar gaat nu veranderen. Wij gaan in de komende tijd sessies plannen om hier zelf uit te komen en willen op korte termijn met de afdeling hier over in discussie treden. Wij willen dit op langere termijn laten uitgroeien tot een concreet document dat beschrijft voor welk soort van humanisme wij nu echt staan als afdeling.

Spijkerman - 8 oktober

Een erg herkenbaar verhaal van Jack Spijkerman in de Volkskrant vandaag. Mensen waar je lang keihard voor hebt gewerkt, spugen je uit zodra je aangeeft weg te gaan en daarmee voor je zelf kiest. Ten tijde van het publiekelijk worden van de overstap van Jack Spijkerman had ik al met hem te doen. Iemand die jarenlang met name bekend en geliefd was geweest bij de progressieve VARA kijkers was de laatste jaren bekend geworden bij het grote publiek en met zijn programma uitgegroeid tot bijna een nationaal symbool. En nationale symbolen zijn zoals bekend in onze huidige tijd een vrij doelwit voor allerlei roddel en achterklap. Hadden ze maar niet BNN'er moeten worden, toch? Onze samenleving is er één die continue in het teken staat van de media; tv, internet en kranten. Steeds meer mensen hebben om naast werk en familie zich nog eens ergens in te verdiepen, een nieuwe hobby bijvoorbeeld, dat enige moeite vereist. Godgans Nederland leest dus de Spits of Story of kijkt naar Showbiznieuws om op lichtvoetige wijze vermaakt te worden. Er is toch niks heerlijker om over de ellende van anderen te lezen? Deze media brengen op luchtige wijze niet al te ingewikkeld nieuws en nemen zeker niet de moeite tot hoor en wederhoor over het inkomen van Spijkerman en de motivatie van iemand om voor Talpa te kiezen. Het hoort gewoon niet, is de mening.

Dit is zo'n bevestiging van de veel gehoorde kritiek dat Nederland zo'n zielig landje is waar je vooral niet boven het maaiveld uit moet proberen te komen. Waarom zou Jack Spijkerman niet weg mogen gaan naar Talpa!? Waar bemoeit Nederland zich vaak toch mee. Het feit dat de man jaren bij de VARA heeft gewerkt en nu voor meer geld voor Talpa gaat werken? Schande dat die man zo lang bij de VARA is gebleven en niet eerder voor zijn eigen ik is opgekomen, zou ik zeggen. Ik zou er niet aan moeten denken om 23 jaar lang bij één en het zelfde bedrijf te blijven werken. Nu zat Spijkerman natuurlijk op een creatieve positie waar hij veel van zijn eigen zelf in kwijt kon maar uit het interview met hem begrijp ik dat het vaak de nodige moeite kostte om zijn dingen gedaan te krijgen. Weg gaan dus.
Als burgers van Nederland wordt ons de laatste jaren steeds nadrukkelijker verteld dat we vooral erg flexibel moeten zijn. We moeten ons zelf om- en bijscholen om maar van (economische) waarde voor deze maatschappij te blijven, we moeten in onze functie bereid zijn alles op te pakken en we moeten vooral niet opkijken als we vervolgens weggepromoveerd worden naar een functie waar wij zelf niet voor hebben gekozen. Kiezen we echter voor wat we zelf willen dan wordt dit ons kwalijk genomen.

Respect - 1 oktober -

Gisteren verder gebrainstormed over ons volgende humanistencafe. Respect zal het thema worden. Respect lijkt zo'n makkelijk onderwerp waar we allemaal wel wat over te zeggen hebben maar het woord respect kent zovele betekenissen. Een belangrijke, en de meest bekende, interpretatie van het woord respect heeft denk ik veel met generaties te maken. Was het in de jaren vijftig en zestig al zo dat ouderen het gevoel hadden dat zij niet met genoeg respect door jongeren bejegend werden, nu lijkt dit bijna nog sterker het geval te zijn. Tel daar nog eens bij op de akeuring die allochtone ouderen voelen voor hoe wij in het Westen met onze ouderen om gaan (en vice versa m.b.t. hoe sommige niet-Westerse culturen staan tegenover homo's en vrouwen).
Wat is respect? Heeft dit te maken met u zeggen tegen oudere familielieden? Ik ervaar dit zelf vaak nog als lastig in een familie waarin delen van deze familie dit nog wel lijken te doen. In Noord-Europese landen wordt al snel getutoyeerd zodra iemand van dezelfde leeftijd is of zodra men iemand goed kent. Blijkt daaruit een gebrek aan respect? Ik denk het niet. Teveel oudere mensen zullen dit echter nog steeds als zodanig zien.
Respect moet van beide kanten komen, kwam ook uit onze discussie gisteren. Ouders zouden hun kinderen met respect moeten behandelen en dus serieus nemen. Alleen zo krijgt het kind het idee wat respect betekent: de ander serieus nemen voor wie hij is. Dus niet op het standaard 'Waarom?' van kinderen antwoorden 'Daarom'. In het geval van kinderen betekent dit natuurlijk dat de ouder rekening houdt met de ontwikkelingsfase waarin een kind zich bevindt.

Weer een geslaagde avond - 28 september -

Gisteravond bekaf thuisgekomen, na een prachtige avond. Om kwart voor zes had ik met Joep en wat anderen afgesproken om samen met met Harry Kunneman wat te gaan eten. Was erg gezellig. Ik, die ondertussen toch aardig op de hoogte meende te zijn van de landelijke ontwikkelingen in humanistenland, viel van de ene verbazing in de andere. De richting die wij het afgelopen jaar in Amsterdam in zijn geslagen blijkt landelijk wel degelijk ook gehoor te vinden, in tegenstelling tot wat ik eerder veronderstelde. Dit bevestigt maar weer mijn beeld van het HB dat ergens ver weg zit en in ieder geval slecht communiceert. Via de voorzitter van de Alliantie moet ik horen wat mijn HB concreet van plan is. Anyways... Erg leuke plannen van de Alliantie die ons net even dat duwtje in de rug geven dat we nodig hebben op dit moment.

Wij blijven hier - 25 september -

Las vandaag over een nieuw initiatief van jonge moslims om een ander geluid uit de Nederlandse moslim-gemeenschap te laten horen. De
site "Wij blijven hier" heeft verschillende bloggers die schrijven over hun dagelijkse ervaringen in dit af en toe zo rare landje. Mooie site met leuke postings.

Gekrenkt - 25 september -

Deze week hoorde ik dat iemand die ons zeer dierbaar is erg gekrenkt was door iets dat onze voorzitter had geschreven. Dat spijt mij. Ik hoop dat zij de geschreven woorden kan vergeven en vooral begrijpen dat het nooit denigrerend bedoeld was naar oudere mensen. Een enkele bewoording in de column had wellicht anders geformuleerd kunnen worden als dit een formele speech was van de voorzitter. Dit was het echter niet. Het bewuste stuk was een column geschreven door een *columnist*. Een columnist heeft in zijn functie een grote vrijheid in zijn stijl van schrijven in een poging vaste gedachtenpatronen los te wrikken. Dit was hier ook het geval. Graag wil ik hier Folkert Jensma citeren in zijn verdediging van Youp van 't Hek toen deze laatste nogal grof in de aanval ging tegen de hoofdredacteur van het Brabants Dagblad.
' Het kortste antwoord is: ja, de hoofdredacteur laat Youp (en andere columnisten) geheel vrij in zijn uitingen. Dat pakt de ene keer misschien beter uit dan de andere keer, maar die columnistenvrijheid is voor de krant een groot goed. Wat een columnist dan ook schrijft, komt geheel voor zijn rekening. Hij bedrijft geen journalistiek, maar geeft z'n mening op persoonlijke titel. De columnist wordt door de redactie gevraagd, omdat we denken dat die persoon een interessante of, in zijn geval, amusante mening kan geven. In het stijlboek staat over de column: ,,Het is de enige bijdrage aan de krant die in keuze van onderwerp, gezichtspunt, stijl en mening een hoogst persoonlijk karakter heeft.' ''
Ook in het bewuste geval in ons verenigingsblad werd met een veelvuldig gebruik van hyperbolen getracht een punt te maken dat Joep al sinds zijn komst in deze afdeling doet: dat we uit de sfeer van bejaardentehuizen moeten. Dit betekent niet dat we ons als afdeling afkeren van de oudere generatie. De bejaardentehuizen, 'opwindende verpleeghuizen' en 'kekke bejaardenoorden' staan in Joep's betoog echter wel voor een sfeer van samen zijn met elkaar zonder nog goed de dialoog met de buitenwereld aan te gaan. Hoeveel debat vindt er nu plaats in een bejaardentehuis is wat hij wilde zeggen. Dit geldt overigens net zo goed voor De Balie en Felix Meritis waar de babyboomers met elkaar in debat gaan. Daarom zijn we in dat laagdrempelige en gezellige P'96, in het centrum van de stad.
Ik las gisteren nog even het beleidsplan voor 2005 en achteraf lezend vind ik dat dit zo goed verwoordt waarom wij moesten veranderen. Wij stelden hier dat we moesten veranderen omdat

Ik snap dat het afgelopen jaar veel snel veranderd is. Naar mijn mening, en die van vele anderen, was het huidige Humanistisch Verbond echter dringend toe aan vernieuwing. In ons geval betekende vernieuwing vaak verjonging.

Ramsj - 24 september -

Voor degenen die zich altijd al eens wilden verdiepen in de klassieken is nu de kans. Bij boekhandel Het Martyrium ligt nu het complete verzamelde werk van
Plato voor maar 35 Euro.

Einde van een hoofdstuk - 21 september -

Vandaag een stuk dichter bij de definitieve afronding van een hoofdstuk gekomen. Samen met Ans en Hanne heb ik de grote hoeveelheid boeken die nog steeds over waren van de boekenmarkt weggebracht naar een kringloopwinkel. Kan ons humanisten toch nog een goed gevoel geven. Deze boeken die allen in goede staat verkeerden kunnen nu door minder draagkrachtigen voor een zeer gering bedrag gekocht worden bij kringloopwinkel De Lokatie.
Toch een raar gevoel nu die ruimte bijna leeg is. We beginnen weliswaar aan een nieuwe fase die misschien veel vitaler zal worden maar deze maand sluiten we ook een stukje geschiedenis af. De geschiedenis van een ander soort afdeling, eentje die gestoeld was op het klassieke concept van een vereniging. Vandaag vonden we nog een ordner met documenten en Loopmare's uit het jaar 1946! Typisch dat zoiets nog steeds op de Sarphatikade lag terwijl de rest van het Archief al jaren op het Humanistisch Archief lag. Ik vind het echter ook weer mooi dat zo'n stukje geschiedenis nog steeds daar lag.

De maakbare mens - 18 september -

Erfenissen, het blijkt altijd weer voer voor soaps te zijn. Dat wat je denkt dat zich normalitair alleen in films afspeelt, blijkt zich in de beste families voor te kunnen doen. Af en toe vergeet je wel eens hoe bijzonder sommige individuen kunnen opereren. Mensen die normalitair als relatief stabiele persoonlijkheden overkomen kunnen zich bij zo'n gebeurtenis als de verdeling van een erfenis compleet anders gedragen en zorgen voor de meest dramatische taferelen. De zeven doodzonden, een mooi thema uit de literaire geschiedenis om ons als humanisten binnenkort eens wat verder in te verdiepen. Waar komt dit allemaal weg? Een "zonde" als hebberigheid bijvoorbeeld. Wat maakt het dat dit bij de één wel naar voren komt en de ander niet?
In mijn familie heb ik de afgelopen jaren nu al een aantal sterfgevallen meegemaakt. De insteek van mij en mijn familie aangaande erfenissen is altijd bijzonder nuchter en ambivalent, al zeg ik het zelf. Ik heb nu echter nog geen sterfgeval meegemaakt waar niet naderhand onmin was over hoe de dingen verdeeld waren. Bij zoiets als dit kan een belangrijke, naar mijn idee humanistische, waarde een rol spelen en dat is het kunnen relativeren van dingen. Iemand die als een humanist in het leven staat, d.w.z. in staat is de grote drama's van de pietluttigheden weet te onderscheiden, die zal ook in staat moeten zijn om terughoudendheid en ingetogenheid weten te beachten bij een voor ieder emotioneel geladen gebeurtenis als een sterfgeval.

Ik heb mij op deze plek regelmatig met enige scepsis uitgelaten over burger initiatieven als Hallo Buuf of zoals het meest recente initiatief, de groetstraat in Brugge. Stuk voor stuk zijn dit allemaal lovenswaardige initiatieven. De mens moet tenslotte wat, in deze alsmaar verruwende en anonimiserende wereld. Wellicht gaat er zelfs een positieve werking van uit. Wij moeten echter niet de pretentie hebben mensen te kunnen "vormen". De mens an sich is niet meer te verbeteren. Mensen die eerder nooit groetten zullen dit nu ook niet te doen en, belangrijker, mensen zullen niet altruïstischer worden door dit soort acties. De mens is, in tegenstelling tot mijn neefje en nichtje, niet vormbaar. Hoogstens kunnen wij hem inspireren. Maar dan moet deze er wel ontvankelijk voor zijn. Dat zullen veel HV-leden beamen en dat is wat ons als het goed is nog het meest onderscheid van gelovigen.
Tot nu toe was het Humanistisch Verbond een club van mensen die elkaar opzochten omdat zij mensen zochten die de zelfde waarden onderschreven als zij zelf en zich niet prettig voelden binnen een instituut als de kerk. Ik denk dat wij ook niet moeten pretenderen meer te willen zijn. Natuurlijk zijn wij anders dan een Vrijmetselarij. Wij willen open staan voor leden en niet-leden en met alle ideologiën en geloofsgemeenschappen de dialoog aan gaan. Een belangrijk punt van ons humanisten moet echter altijd blijven dat wij niet willen proberen een levenswijze op te leggen aan anderen. Zelfbewust moeten wij als humanist in het leven staan en 'daar naar handelen'.

- Autobiografie Benjamin Franklin

De gestoorde menselijke geest - 16 september -

De ontvoering van Claudia Melchers was wel één van de hoogtepunten van deze week. Ik denk dat de meeste Nederlanders net als ik geschrokken waren. Ervaringen met andere ontvoeringen zoals die van Gerrit-Jan Heijn hebben ons geleerd dat het ook wel eens niet goed kan af lopen en het leek er op dat deze dochter van een multi-miljonair was ontvoerd om haar vader af te persen. Nadat gisterochtend duidelijk werd dat Claudia Melchers ongedeerd was vrijgelaten, was iedereen waarschijnlijk even opgelucht als ik.
Vanaf dat moment begon de speculatie echter pas goed op gang te komen. Ik ontbeer de TV op dit moment nog steeds maar zonder twijfel hadden alle bekende actualiteitenprogramma's als 2 Vandaag, Netwerk en Nova hun experts op de zaak los gelaten. Gisteravond verscheen het eerste bericht, referend naar een bron bij de politie dat de familie Melchers waarschijnlijk met drugs te maken had. Vanochtend wist Nu.nl te melden dat de familie Melchers "In de Drugshandel zit". Hoe de nationale media een schijnbaar keurige familie binnen 24 uur zonder enige vorm van bewijs kan bombarderen tot Drugsfamilie... We weten dat je als bekende Nederlander tegenwoordig weinig rechten meer bezit maar dit is te schandalig voor woorden. Net zo als Rob Oudkerk sinds zijn aftreden voor de rest van zijn leven als hoerenloper zal worden gezien, zo zal de familie Melchers (pa, dochter, kleinkinderen) voortaan als drugshandelaren worden gezien. Verkeerd voorbeeld. Oudkerk was een hoerenloper die er ook nog eens openlijk voor uit kwam. Maar het punt is duidelijk.
De macht van de media. We wijdden ons allereerste cafe van dit jaar er al aan. Het blijft blijkbaar een lastig probleem voor de media om die lijn te trekken. Wordt het niet tijd om de Raad voor de Journalistiek toch wat meer autoriteit te geven? Kranten als het NRC en De Volkskrant hebben al hun ombudsman die deze kranten kritisch op de voet volgt. Ik zou er voor pleiten dat de Raad voor de Journalistiek zichzelf meer bevoegdheden geeft en rode kaarten kan uitdelen aan zowel TV-programma's, kranten als nieuwssites.

Waar doen we het voor? - 10 september -

Vanochtend vroeg op, na minutieus de laatste en definitieve versie van de najaars nieuwsbrief te hebben gecontroleerd. Eerst naar de copyrette om de nieuwsbrief dubbelzijdig te laten vermenigvuldigen. Vervolgens naar de Sarphatikade waar ik had aangekondigd de nieuwsbrieven te zullen gaan vouwen. Zaterdag blijkt voor veel humanisten een 'vrije' dag te zijn. Op Piet na was niemand bezweken voor het verleidelijke aanbod van verse croissants. Moet duidelijk anders de volgende keer.
Interessant onderwerp kwam zo terloops over tafel tijdens het vouwen. Wat bezielt ons en vele anderen om dit soort (vrijwilligers)werk te doen? We krijgen er niet voor betaald, het is niet leuk en toch doen we het. Eenvoudig concludeerden we... omdat we iets goeds willen doen. We willen het gevoel hebben dat we iets zinvols, hoe nietig ook, bijdragen aan de rest van de mensheid. Dat vrijwilligerswerk dat we dan doen, doen we dan uiteraard het liefst binnen een club of vereniging van mensen met wiens idealen we ons verwant voelen. Dat was zeker voor mij destijds reden om lid te worden. Ik wilde via het HV mijn steentje bijdragen aan de maatschappelijke discussie. Ik had me uiteraard al jaren humanist gevoeld maar zag eenvoudigweg nooit een goede reden om lid te worden. Wat had het HV te bieden maar ook wat kon ik het HV bieden? Dat laatste meende ik medio 2002 gevonden te hebben. Vandaar dat ik lid werd. Typisch voor het karakter van het HV was dat toen ik voor het eerst werd gebeld door mijn lokale HV-contactpersoon zij mij vroeg wat het HV voor mij kon doen. "Voor mij doen" vroeg ik? "wat kan ik voor jullie doen?

Las gisteren een artikel van Timothy Garton Ash in NRC. Hij ging in op de gebeurtenissen in en rond New Orleans en schetste een somber beeld van de mensheid. Natuurrampen, migratiestromen, ze kunnen allemaal het ergste in de mens doen los komen. Garton Ash meende zelfs dat in het jaar 2000 de beschaving van de mensheid wel haar hoogtepunt bereikt had. Een somber beeld dat mijn humanistische geest niet geheel kan en wil onderschrijven. Op tv zijn de laatste twee weken vast vele beelden uit het overstroomde Zuiden van de VS over het beeld gevolgen. Beelden o.a. van 'plunderingen' en verkrachtingen. Ik tv-loos individu had gelezen over plunderingen en verkrachtingen maar heb vooral ook gelezen over de vele individuele vormen van hulp uitingen uit de hele VS, nadat de hulp vanuit de overheid pas na een week echt op gang kwam. Natuurlijk, de mens is tot slechte dingen in staat. Garton Ash is naief door dit artikel zo te schrijven, door een sombere vergelijking te maken tussen het einde van de 20e eeuw en nu. Daarmee erkent hij eigenlijk dat hij voorheen het soort van humanist was die meende dat wij inderdaad de ultieme beschavingsvorm bereikt hadden, eind 20e eeuw. Beschaving is, dat hebben we inmiddels nu toch wel geleerd, een relatief begrip.

De spreekwoordelijke veer - 10 september -

Gisteravond samen met Ans een voorbereidend gesprek gehad met één van onze gasten voor 26 september. Erg leuk. De dame in kwestie bleek een bijzonder intelligente en scherpe vrouw met goede ideeën over waar ze het de 26e over zou kunnen hebben en hoe ze dit het beste zou kunnen brengen. We zaten alle drie aardig op dezelfde golflengte meen ik.
Bedacht me deze week hoe verassend eenvoudig dit concept van het HV-KV ons inmiddels af lijkt te gaan. Eén of twee leden bereiden een onderwerp voor, we kijken hoe we de avond het beste vorm kunnen geven en wie we hiervoor kunnen uitnodigen en ieder gaat achter een gast aan die hij of zij denkt te kunnen uitnodigen. Binnen anderhalve week is de avond rond. En hoe. Dit is geen avond waar mensen voordrachten houden of waar mensen die het toch al met elkaar eens zijn met elkaar discussieren. Hier brengen we de maatschappij P'96 binnen. Door middel van interviews en debatten met anders denkenden hopen we bezoekers van het Humanistencafe intellectueeel te prikkelen. Niets is erger dan een monotoom verhaal van sprekers. Een essentieel onderdeel van het cafe is dan ook de diversiteit in sprekers en de vormen waarin een gast zijn boodschap overbrengt. De aandachtsspan van de gemiddelde mens, ook de humanistische, is niet zo groot en dat is ook niet erg. We gaan niet naar een Humanistencafe om een college over een onderwerp te krijgen. We willen geprikkeld worden. Als we meer willen weten over de ideeën van Harry Kunneman, Marije Cornelissen of Joyce Hes dan lezen we hun boeken wel of verdiepen we ons in de materie op het internet.
Donderdagavond bij een politiek cafe geweest en dat was meteen een goed voorbeeld van hoe het niet moet. Drie gasten waren uitgenodigd waarvan één van de partij zelf. De twee andere gasten waren van de politie en GGD en domineerden het gesprek. De presentatrice oogde sterk en professioneel maar had echt meer moeten doen om de discussie op gang te krijgen. Nu wisselden politie en GGD elkaar af met respectievelijke monologen. Zo kan het dus ook....

Een lange weg te gaan - 7 september -

Gisteravond wederom in Amersfoort. Mijn eerste landelijke overleg met collega bestuurders, in dit geval penningmeesters. Na in record tempo van Geuzenveld naar Amsterdam Centraal gefiets te hebben, haalde ik netjes op tijd mijn trein waardoor ik klokslag 7:00 binnen stapte in onze vaste vergaderlocatie.
Het dikke pak vergaderstukken, die vrij kort van te voren waren opgestuurd, had bij mij de indruk gewekt dat als er geen besluiten zouden worden genomen hier in ieder geval besluiten zouden worden voorbereid. Beide bleek echter niet het geval. Dit bleek niets meer of minder dan een bijpraat sessie over de financiële stand van zaken van de vereniging. Dat deed Jan in ieder geval goed, bijpraten. Je kan van onze penningmeester alles zeggen maar hij windt er in ieder geval geen doekjes om heen. Ik had voor gisteravond nog nooit een uitleg gekregen over onze financiële situatie noch hierover zelf informatie ingewonnen. Onze afdeling had tot nu toe even meer prioriteit. De feiten kennende vind ik het een grof schandaal dat het huidige bestuur nu pas met maatregelen komt om de financiële nood aan te pakken. Maatregelen overigens die nog bij lange na niet afdoende zijn.
Als ik de meningen aan de vergadertafel zo hoorde en zie wat er van Jan's memo geworden is, ga ik het ergste vrezen voor "Alle hens aan dek". Gaan we net zo als in 2001 weer gezellig op de oude voet door of toont het HB eindelijk eens haar ballen? We kunnen een mooie notitie maken als vertegenwoordiging van de ALV en deze in november aannemen. De bewuste notitie blijft echter een papieren tijger als het HB de handschoen nu niet oppakt. In de notitie staat nu alleen in grote lijnen beschreven hoe de vereniging moet veranderen. Het is aan het HB, eventueel met hulp van haar afdelingsbestuurders om de notitie te concretiseren. "Financiering op basis van ingediende plannen voor inhoudelijke activiteiten" en "Waar de plaatselijke democratie [jaarverslagen en –vergaderingen, gewenste maar niet bezochte activiteiten enz.] zorgt voor moeizaamheid en het weglekken van energie moet serieus overwogen worden om de afdeling op te heffen" zijn goede punten. Als zij echter niet concreet gemaakt worden zal de vereniging nog niet daadwerkelijk veranderen. Dat we inhoudelijk meer in de media moeten verschijnen dat hoeft niemand mij of het HB te vertellen.
Voor het werkelijke overleven van de vereniging zijn nu harde maatregelen nodig. De vereniging moet eens gaan inzien waar we op dit moment zijn aangeland. Veel afdelingen in het land werken nog steeds op dezelfde manier als 50 jaar geleden. Amsterdam is niet zaligmakend maar ons belangrijkste punt wat mij betreft en hetgene waarom wij succesvol zullen zijn is een combinatie van openheid en discussie. Humanisme moet niet iets zijn waar we het fijn met elkaar over eens zijn. Humanisme moet je over discussieren met anarchisten, conservatieven, moslims en christenen. Onze levenswijze is echt heel uniek, en als ik minister Van Ardenne hoor fulmineren tegen Ayaan Hirschi Ali dan denk ik dat er nog een lange weg te gaan is. Het HV mag best haar rol behouden van ontmoetingsplek voor leden. Haar zwaartepunt en het accent van al onze inspanningen moet echter liggen bij ons gedachtengoed.

Van digibeten en een veranderende organisatie - 3 september -

Vandaag voor de tweede keer in 24 uur in Amersfoort geweest voor het HV. Zoals veel oudere leden het HV nog steeds associeren met de stad Utrecht zal dat in mijn geval waarschijnlijk ooit gaan gelden voor Amersfoort. Vandaag wat verder gewandeld dan de Amershof en daarmee wat meer van het provinciale Amersfoort kunnen bewonderen. Wat een opvallend verschil met Amsterdam is een stad als deze toch. Een witte, kalme enclave ergens in Midden-Nederland met aanplakbiljetten van boze binnenstadbewoners over hoe onveilig hun stad wel niet zou zijn en dat ze niet serieus worden genomen over deze gevoelens door "de politiek".
Vandaag was ik in Amersfoort voor een uitleg over de nieuwe agenda-functie van de HV-website. Daar de officiële webmaster van onze afdelingssite niet kon moest ik wel aanwezig zijn. Marc en Pieter hadden op zich een mooie locatie gevonden in de vorm van een ROC-vestiging. Helaas bleek echter niet iedereen zijn huiswerk gemaakt te hebben met enkele extreme uitschieters die bij de term Webetui vragende gezichten begonnen te trekken. Jammer want als men nu bij het huiswerk problemen had ondervonden dan hadden Tiny en/of Marc die voor vandaag kunnen oplossen en niet op de dag zelf. Ideaal zou natuurlijk zijn geweest als Marc ons van tevoren opdracht had gegeven om de agendacode aan te maken.
Vandaag werd wel duidelijk dat de overgrote meerderheid van onze webmasters tot nu toe weinig ervaring met Webetui en de bijbehorende Wikki-taal heeft. Ik vraag me af of mensen als ze vragen hadden het afgelopen jaar wel genoeg vragen hebben gesteld. Als het landelijk geen vragen krijgt, weet zij natuurlijk ook niet dat Webetui als problematisch ondervonden wordt. Mochten webmasters na een bezoek aan onze site (hij kwam vandaag vaak genoeg als voorbeeld ter sprake) vragen hebben over bepaalde toepassingen dan kunnen ze me natuurlijk altijd vragen stellen. marjo apestaartje deds punt nl

Begin van een nieuw jaar - 2 september -

De afgelopen week begon voor mij weer definitief het bestuurswerk voor deze afdeling. Dinsdagavond hebben we met een klein groepje gebrainstormed over de invulling van het eerstkomende Humanistencafé. Erg leuk. Met Joyce hebben we een enorme aanwinst voor onze afdeling. Iemand die inhoudelijk veel heeft bij te dragen aan onze humanistencafé's. In één avond wisten we de hele invulling van de avond rond te krijgen. Niet eenvoudig voor een groep met een ambitieniveau als het onze.
Vanochtend eerst nog even gesparred over de financiële situatie van de afdeling voordat ik naar Amersfoort afreisde om daar een instructie bij te wonen voor de voorleesweek in het kader van de campagne "Waar bemoei je je mee?". Erg leuke bijeenkomst van allemaal mensen zoals ik die graag voorlezen voor kinderen en daarmee hopen hun iets bij te brengen of in ieder geval aan het denken te zetten. Inmiddels hebben al tegen de vijftig mensen zich aangemeld. Goed punt dat werd gemaakt was of dit nog en soort van vervolg zou krijgen. In verband met de huidige bezuinigingen kon daar echter nog niks over gezegd worden. Goed initiatief vind ik dit. Jammer dat ik er verder zo weinig van gehoord heb.
Hierna direct terug naar Amsterdam alwaar ik net op tijd in Amsterdam aan kwam voor de openingsborrel van het nieuwe jaar. Leuk. De Zaak is een gouden greep gebleken waar we elke keer weer met open armen worden ontvangen. We zaten deze week al te overwegen om deze borrel maar om te dopen in Alliantie-borrel. Met de nummero uno van Humanitas was het dat vandaag eigenlijk al een beetje.

De ultiem veilige samenleving - 28 augustus -

Op zoek naar wat meer diepgang - het NRC straalt nog steeds het komkommergevoel uit - pakte ik vanmiddag een oude Groene Amsterdammer uit juni er bij. Nu, aan het eind van een lange vakantie, heb ik daar eindelijk weer tijd voor. Zeer ondergewaardeerd blad is dat, de Groene. Deze zou verplichte lectuur moeten zijn voor alle middelbare scholieren.
In dit specifieke nummer van De Groene stonden drie essays over "De Risicosamenleving", waaronder één van de filosofe Marjolein Februari. Interessante insteek van Februari die in dit essay, aan de hand van een citaat van een Philip Roth roman, ingaat op het het geloof en het streven van veel mensen om alle risico's in het leven af te dekken. Interessant is dit onderwerp omdat het ingaat op de essentiele en belangrijke vraag van dit moment: waarom is de burger boos/verward? Februari zoekt de oorzaak van deze boosheid heel erg bij een onterecht veiligheidsgevoel dat de burger in onze huidige maatschappij krijgt. Iemand die op eenzelfde wijze de herkomst van de huidige gemoedstoestand van de Nederlandse burger duidt is Harry Kunneman. Kunneman stelt in zijn prachtige Voorbij het dikke ik eveneens dat er in onze Nederlandse samenleving een ver doorgeschoten rationalisme heerst. Een rationalisme dat er op vertrouwt dat alles op te lossen en af te dekken is. Marjolein Februari licht dit verschijnsel in haar essay nog eens verder toe met het feit dat de moderne maatschappij ons met allerlei keurmerken en regels de indruk geeft dat we inderdaad in een perfecte samenleving leven waar we veilig uit de kraan kunnen drinken en veilig 's nacht over straat kunnen lopen. We zijn tenslotte geen bananenrepbliek.
Want zonder meer speelt dit ook mee. Door de globalisering zullen wij Nederlanders wellicht wat verward worden over hoeveel keuzes we wel niet hebben en hoe nietig we wel niet zijn in het grotere geheel, op onze reizen naar verre oorden kunnen we echter ook tevreden vast stellen hoe goed we het toch wel niet hebben. Prachtig allemaal hoor: enige mensen, leuke cultuur. Maar als het er op aan komt beseffen we thuis in ons huis met de nieuwste inbouwkeuken maar al te goed hoe veilig van aanslagen, aardbevingen en overstromingen we hier wel niet zijn. Die vergelijking tussen twee nog steeds twee werelden van verschil als laten we zeggen Nederland en Roemeenië of Nederland en Marokko kan bij ons makkelijk de indruk bevestigen dat we in een paradijs leven. Die mensen in hun rijtjeshuis in Almere worden dan ook grof wakker geschud als zij zien dat iemand in Amsterdam letterlijk afgeslacht wordt door een fanaticus om dat wat hij dacht en zei. Om het maar niet te hebben over de roofcriminaliteit die op de hoofdstedelijke trein-en metroperrons plaats heeft. En maar verontwaardigd zijn dat de conducteur niet nadrukkelijk genoeg had gewaarschuwd voor het agressieve gedrag van de rovertjes.
Intermediair illustreerde dit doorgeslagen rationalisme waar Kunneman over schrijft deze week nog eens met een artikel over de extreem doorgeschoten vorm van regelgeving. Ook dit artikel onderbouwde fijntje met verschillende voorbeelden hoe wij Nederlanders graag alles tot in detail willen regelen en daarmee elk eventueel risico willlen proberen te ondervangen. De vuurwerkrampen in Enschede en Volendam en de daaruitvoortvloeiende aversie tegen alle vormen van gedogen hielpen niet bepaald om deze brei van regelgeving te verminderen.
Wat zegt dit alles nu? Ik denk dat we aan het doorschieten zijn. De vele rotondes, verkeerslichten en camera's in Nederland en straks ook nog een controle op onze extremistische gedachten moeten Nederlanders een gevoel van veiligheid geven dat illusoir is. Wij leven niet in een utopische samenleving. We leven in een mooi, liberaal, land waar geen mensenrechten geschonden worden en waar het fijn leven is. Een compleet veilige samenleving bestaat echter niet en moeten wij ook niet willen. Dit land heeft vele problemen. Vele van deze problemen zijn eenvoudigweg niet (direct) op te lossen. De nieuwste generatie politici zou eens het lef moeten hebben om deze boodschap uit te dragen.

Het verlies van een identiteit - 22 augustus -

We kenden al Elena Simone die met haar Pret met moslims en de Burgerbuddy respectievelijk allochtone moslims en autochtone Nederlanders en politici en burgers met elkaar in contact wilde brengen. Hier in Zeeburg bestaat al geruime tijd het bekende project Hallo Buuf dat buurtbewoners met elkaar in contact moet brengen. Nu is er dan het nieuwste initiatief van de directeur van de bibliotheek in Almelo om minderheden als homo's en zigeuners "uit te lenen" en zo trachten vooroordelen uit de weg te ruimen.
Waarom zijn al dit soort initiatieven nodig zou je zeggen. Net terug van vakantie uit o.a. Oostenrijk ben ik er weer aan herinnerd aan hoe ongelofelijk ongedwongen men daar met elkaar omgaat. Weliswaar was ik voornamelijk op het platteland maar zelfs op ons platteland beginnen de mensen al een randstedelijke mentaliteit aan te nemen. Overigens denk ik wel dat hier een groot deel van het probleem ligt. De moderne Nederlander heeft het gevoel continue te moeten vechten voor zijn bestaan. Niets is meer zeker. Vechten om de juistheid van een telefoon of gasrekening met een meisje dat ingehuurd is door die multinational en geen enkele band met dit bedrijf heeft, steeds hogere premies van ziektekosten en dan komen er ook nog de meest vreemde volkeren ons landje binnen die ons in verwarring brengen over wie we nu eigenlijk zijn. De moderne Nederlander voelt zich opgejaagd door alles en iedereen en is boos.
Ik vraag mij echt af of eerdergenoemde initiatieven zin hebben. Ik wil en probeer er in te geloven maar ben tegelijkertijd erg pessimistisch. Bij al dit soort initiatieven vrees ik dat je alleen maar die mensen aantrekt die toch al geïnteresseerd zijn in "hun". Er wordt regelmatig beweerd dat de solidariteit is verdwenen bij de Nederlanders. Dat geloof ik graag. De Moderne Nederlander is erg op korte termijn oplossingen gericht. Hij zal alleen de tijd nemen voor zijn meest effect sorterende contacten. Een bezoek aan familie hoort daar niet bij en even een gesprek aan knopen met de buren ook niet. Zo verdween de identiteit bij de Nederlander, doordat hij geen binding meer heeft met zijn naaste omgeving, laat staan het vreemde om hem heen. Wat blijft er over in een mensenleven als dit alleen bestaat uit werken, feesten en slapen? Een mens hoeft geen grote wonderen te hebben verricht of veel geld te hebben verdiend om gelukkig te zijn. Wel moet een mens weten wie en wat hij is. Wie wil ik eigenlijk zijn in dit korte bestaan op deze aardbol? Ik denk dat velen deze vraag maar moeilijk kunnen beantwoorden. Velen van ons hebben het gevoel niet het juiste leven te leiden. Dit komt eenvoudigweg omdat onze huidige maatschappij ons de ilussie geeft dat er zoveel te kiezen valt. Daar ligt echter juist het probleem. Natuurlijk kunnen wij veel en biedt het vrije West-Europa ons vele mogelijkheden om ons te ontplooïen. Voorwaarde is echter wel dat we op een gegeven moment de juiste keuzes maken en niet maar blijven dromen en twijfelen over de vele andere keuzes die we zouden kunnen maken....

7 augustus

Ik bracht toevallig vanochtend weer een bezoekje aan de site van de Humanistische Alliantie. Een organisatie waarover ik vanaf dag 1 enthousiast en waarvan ik en mijn mede-bestuursleden van mening zijn dat we er veel meer mee moeten doen. Het humanisme in Nederland is zoveel groter dan alleen het Humanistisch Verbond. Als wij een rol van betekenis willen spelen in het huidige Nederland heeft dit de grootste kans van slagen door samen te werken met de vele partners binnen de alliantie en het aansprekende merk van de Alliantie.
Ook de alliantie-site heeft inmiddels een forum waar vragen kunnen worden gesteld en ideeën geponeerd. Goed initiatief. Nog een kleine verbetering op de layout van het forum en men heeft weer een medium er bij om de leden van de inmiddels vele lidorganisaties met elkaar te verbinden.

30 juli

Gisteren een ouderwets HV-dagje gehad. Verassend, vermoeiend en gezellig. Om 10:00 uur deed ik een hernieuwde poging om de boeken die we over hebben gehouden van de boekenmarkt aan een opkoper kwijt te raken. Ook deze meneer was echter niet geïnteresseerd in de grote hoeveelheid erg interessante boeken.
Hierna ben ik met Ans een aantal andere leden vanaf 12:00 bezig geweest om de Sarphatikade op te ruimen. In bijna 4 uur hebben we vrijwel alles aan boeken en archief uitgesorteerd weten te krijgen. Ongelofelijk wat een hoeveelheid spullen er in de loop der tijd is verzameld. Ook nog steeds onder de indruk van de grote hoeveelheid klassieke humanistische boeken die er stonden.
Om exact 17:37, na een enerverende rit in de stromende regen, wisten we onze hele lading met boeken en afdelingsarchief afgeleverd te krijgen bij de UvH (dank voor je grote geduld Jules!). Ans en ik heeft deze dag alleen maar meer geïnspireerd om meer samenwerking te zoeken met instituten als de UvH.

> Humanistisch Archief
> Bibliotheek UvH

27 juli

Rond het einde van de rechtzaak tegen Mohamed B. wordt weer eens duidelijk hoe dit land aan het doorschieten is en hoe Mohamed B. wordt gebruikt om een daad te stellen. Nederland wordt alsmaar banger en de wetgevende en rechterlijke macht staan onder druk om aan deze angst gehoor te geven door Mohamed B. op alle mogelijke manieren te straffen. Begrijp me niet verkeerd. Mohamed B verdient de zwaarst mogelijke straf. Dat iemand een ander ombrengt om zijn mening zoals Volkert van der G. deed is verschrikkelijk. Echter, elke keer als ik weer lees hoe deze Mohamed B. meerdere malen instak op iemand die al hulpeloos op de straat lag, na door kogels te zijn getroffen, denk ik weer hoe on-Nederlands dit mij overkomt. Ik ben geen aanhanger van Samuel Huntington en ben me bewust van de gruwelijkheden die Europeanen hebben begaan in de loop der eeuwen. Dat iemand een ander mens als een wilde afslacht omdat deze kritiek heeft op zijn geloof, komt op mij echter over als iets wat wij in Nederland enige eeuwen achter ons gelaten hebben.
Nederland is dan ook terecht geschrokken in november 2004. Mensen als Samir A. en Mohamed B. willen isoleren om ze te beletten hun 'giftige' ideeën en hun hun kiesrecht willen ontnemen, komt mij echter weer zo wereldvreemd over dat ik mij begin af te vragen of ik in hetzelfde Nederland leef als een jaar geleden. Door zo alle aandacht te concentreren op de bestraffing van de moordenaar van Theo van Gogh wordt gedaan alsof daarmee het probleem is opgelost, alsof Mohamed B. het grote brein achter een fundamentalistische cel was. B. mag dan als een waanzinnige overkomen, uniek is hij vast niet. De aanslagen in Londen geven maar weer aan hoe normale Europeanen van Pakistaanse of Marrokaanse origine opeens religieuze zeloten kunnen blijken te zijn. Dat is, erken ik, een enge gedachte maar we hebben ruim 40 jaar moeten leven met de angst voor een nucleaire oorlog. De angst voor islamitische terreur van een aantal Mohamed B's lijkt me dan nog aardig overzichtelijk. Door onze angsten via de media te richten op Nederlanders van buitenlandse origine (moslim en niet-moslim) lijkt me dat we alleen maar steeds verder van een oplossing geraken.

11 juli

Gisteren Geert Mak's vervolg op "Gedoemd tot kwetsbaarheid", "Nagekomen flessenpost", gelezen. Geweldig. In mijn ogen is er geen ander die het humanistisch geluid zo helder weet te verwoorden als Geert Mak Mak. Was Mak's aanvankelijke pamflet, dat uitkwam naar aanleiding van de onrustige weken volgend op de moord op Theo van Gogh, eenvoudigweg goed in haar analyse van de stand van zaken van Nederland, dit vervolg gaat nog een stukje dieper. Verschillende meningen worden vergeleken waarna heldere conclussies worden getrokken. In de stijl van Mak herken ik een Paul Cliteur. Beide heren hebben gemeenschappelijk dat zij in hun schrijfstijl eerst alle meningen naar voren laten komen voordat ze zelf eventueel een conclussie trekken.

8 juli

Veel is gezegd en geschreven over terrorisme. Gisteravond zag ik toevallig bij NOVA Mohamed Cheppih en Afshin Ellian met elkaar in debat. De eerste keer in maanden dat ik, afgezien van het journaal, weer TV keek. Een samenleving in debat over wat ons wel niet allemaal te wachten staat. Donderdagavond surfte ik even naar de site van Radio bij gebrek aan een normale TV-aansluiting. Zodoende kwam ik uit bij Stand.nl, de NCRV-variant van de stem des volks. Hier verklaarde ene Henriëtte dat we nu maar eens moesten aanvallen. De logische reactie van verschillende reacties van andere deelnmers aan die site was, wie dan wel aangevallen moesten worden. Inmiddels twee dagen verder is deze zelfde site volgestroomd met stellingen en reacties die bol staan van de xenofobie en angst en is uit een opiniepeiling gebleken dat bijna de helft van de Nederlanders hier ook een aanslag verwacht.
Ja, de kans is groot dat hier ook een dergelijke aanslag gepleegd zal gaan worden. Dit betekent echter niet dat wij ons ook maar enigszins gek moeten laten maken. Met de Islam van de gemiddelde West-Europese moslim hebben deze terroristen niets te maken. Net zo min als Joodse kolonisten die Palestijnen van hun land verdrijven op één lijn staan met de Joodse bevolking van Amsterdam. Verder kunnen we, hoe naief en eng dit ook klinkt, als normale burgers weinig uitrichten tegen dit soort terrorisme. Ik vrees toch dat we voor de korte termijn in deze moeten vertrouwen op de kunde van onze politionele en anti-terreur organisaties. Verder is het belangrijk om dat wat tot nu toe wordt gedaan om onze stad bijeen te houden voort te zetten. Hoe minister Verdonk vorige week in het Oosterpark werd bejegend vind ik onaanvaardbaar. Voor het overige sta ik echter vierkant achter de aanpak van burgemeester Cohen. Het afgelopen jaar, met name na de moord op Theo van Gogh heeft de gemeente Amsterdam talloze initiatieven opgezet waaronder een project i.s.m. het MKB om meer allochtone jongeren aan stage-plaatsen te helpen en recentelijk de nieuwe anti-discrimatie campagne van de gemeente. Wij Amsterdammers, van alle origine, zijn heel erg bereid om met elkaar samen te leven en met elkaar de dialoog aan te gaan.
De enige manier waarop het huidige terrorisme van radicale moslims definitief gestopt kan worden is binnen de Islam zelf. In de kranten was vandaag te lezen dat Scotland Yard vermoedde dat ondanks nauwlettende obervatie radicale Britse moslimjongeren die op training in het Midden-oosten waren geweest mogelijk verantwoordelijk waren voor de aanslagen. Het draait er om dat Moslims niet alleen in de media en niet allen verwoord door hun woordvoerders maar ook binnenshuis en binnen de Nederlandse samenleving dit soort daden afkeuren. Alleen zo zullen de daders merken dat zij geen steun ondervinden binnen de Islamitische gemeenschap. Dit is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan. Mohammed B. is al eens vergelijken met de moderne Nederlander; hoog opgeleid, individualistisch en heel eigengereid. Zo zijn de meeste moslimjongeren. Dat zij geen achterban hebben in een politieke beweging deert hun niet. In hun eigen ogen hebben ze gelijk, daar alleen gaat het om.

8 juli

Gisteravond was een in mijn ogen belangrijke avond. Het afgelopen jaar was een jaar vol met veranderingen en bij tijd en wijle heftige emoties. In de nieuwe organisatiestructuur van de afdeling is de inzet van veel leden niet meer nodig. Joep, Ans en ik vonden het een leuk idee om al die mensen die in de afgelopen jaren zich zo enorm ingezet hadden voor de vereniging te eren met een borrel speciaal voor hun.
Ik geloof dat deze opzet aardig gelukt is. Ik vond het in ieder geval erg gezellig. Ik vond het fijn om iedereen weer even te spreken aan het einde van dit voor mij in ieder geval erg intensieve HV-jaar. Ik kreeg de indruk dat ook in de ogen van de anderen dit initiatief en deze setting een vervolg verdient in een meer structurele vorm.
Eén lid in het bijzonder, die nog steeds een bijzondere rol speelt binnen onze vereniging, was er een beetje bij ingeschoten. Ik hoop dat ze ons deze fout wil vergeven. Het werd uiteindelijk nog een gezellige avond met z'n vieren ;-)

2 juli

Vandaag, samen met Joep en Hanne, naar de landelijke dag over de toekomst van de vereniging geweest. De opkomst was goed. In een erg mooie katholieke kerk die was omgebouwd tot conferentieruimte zijn we een hele dag met elkaar in discussie geweest over de noodzakelijke veranderingen om te overleven als vereniging. Na een inleiding van Marike Cuperus (zie mijn posting van 10 juni) konden ik en een drietal andere leden onze mening geven over één van 5 scenario's. Vervolgens was het de beurt aan de zaal om haar mening te geven over het stuk wat de voorbereidingsgroep had geproduceerd.
Dit was overigens nu al de tweede keer dat het mij opviel hoe opvallend strict men in organisaties als deze omgaat met de spreektijd. Opvallend, omdat HV-leden nu niet bekend staan om hun geschreeuw, en juist op een dag als deze men die mensen die wat zinnigs te zeggen hebben ruim aan het woord zou moeten laten. 5 minuten minder lunchpauze lijkt mij dan even minder relevant.
Tijdens de plenaire discussie en de daaropvolgende werkgroepen kwamen er echter genoeg meningen naar voren om terug te kijken op een geslaagde dag. Al dat wat naar voren is gekomen in de werkgroep en de plenaire bijeenkomst zal nu uitgewerkt worden tot een definitief ALV-voorstel over waar onze vereniging heen zou moeten en wat hiervoor nodig is aan middelen en maatregelen.

25 juni

Verwijten dat ik en mijn mede-bestuursleden rücksichtslos een moderniserinscampagne aan het doorvoeren zijn, treffen mij zeer. De afdeling zal vanaf heden dan ook nog meer communicatie van mij aantreffen over waar wij mee bezig zijn in de afdeling. Natuurlijk zullen de mensen die weinig tot nooit achter een computer zitten minder van ons horen dan degenen die wel online zijn maar ik weiger te accepteren dat dit iets met ouderdom te maken heeft en denk niet dat door de nieuwe communicatiemiddelen van dit bestuur leden minder dan voorheen van de afdeling horen. Ik heb deze afdeling als gewoon lid meegemaakt en het viel mij toen altijd op hoe weinig ik van 'het bestuur' hoorde. Het is nooit makkelijk om het goed te doen als bestuur van een vereniging. Er moeten altijd veel dingen gebeuren waarbij het niet altijd nodig is om leden over te informeren. Mijn insteek, en die van mijn mede-bestuursleden, is vooral "Vraag niet wat je bestuur voor jou doet...." De mate van betrokkenheid moet naar mijn mening niet liggen in de frequentie van het uitkomen van het afdelingsblad maar in de activiteit van de leden zelf.
Ik wil nogmaals graag benadrukken dat ik graag van een ieder hoor die vragen of opmerkingen heeft over wat zich in de afdeling afspeelt. Ik ben altijd per e-mail te bereiken via marjo apestaart deds punt nl of 's avonds via de telefoon.

25 juni

Maar waar was ik de afgelopen weken nu dan toch mee bezig? Eén maal in de twee weken wordt 'Humanisme in Amsterdam' verzonden. Tot vorige week verzond ik deze digitale nieuwsbrief steeds. Geloof me als ik zeg dat hier aardig wat tijd in zit.
Verder hebben we natuurlijk onze kleine enquete georganiseerd. Naast een enquete aan leden van het HV Amsterdam-Amstelland hebben we ook een enquete aan niet-leden gestuurd. Van beide versies hebben we nu inmiddels aardig wat ingevulde exemplaren terug ontvangen. Binnenkort zullen we deze dan ook vergelijken om te kijken wat voor conclussies we uit de uitkomsten kunnen trekken.
Een verder terugkerend iets is de WEB-bijeenkomsten. Sinds maart van dit jaar komt een kleine groep van betrokken leden uit verschillende achtergronden bij elkaar om over de afdeling te praten. Hier kunnen ideeën uit voortkomen over wat we gaan ondernemen als afdeling, of niet. Ik zorgde er tot nu toe voor dat er een klein verslagje kwam van deze bijeenkomsten en dat mensen werden uitgenodigd.
Het humanistisch centrum. Gevoelig punt. De ALV heeft op 6 april besloten om de huur hiervan op te zeggen per 1 januari. Ik ben inmiddels druk doende geweest te kijken wat er met de inventaris van het centrum zal gebeuren. Uiteraard heb ik hierover contact met de meest betrokken leden van de afdeling. Uit financiële overwegingen wil ik nog steeds proberen om te kijken of we eerder het pand kunnen verlaten.
Verder heb ik in de laatste twee maaanden meegedacht met een landelijke werkgroep die zich bezig houdt met de toekomst van de vereniging. Ook daar is het denk ik belangrijk dat onze Amsterdamse stem gehoord wordt want zoals ik al eerder ergens schreef, denk ik dat de vereniging als geheel nog veel vernieuwing kan gebruiken. Ik heb het gevoel dat veel afdelingen in den lande maar een beetje voortsukkelen en er hier absoluut niet wordt nagedacht over hoe het beter zou kunnen. Ondertussen worden afdelingen als de onze die enorm aan de weg aan het timmeren zijn en bruisen van de energie financieel afgeknepen.

24 juni

Deze week kreeg ik de vraag waar we als bestuur nu toch allemaal mee bezig waren. Wat begon als een aanmelding voor de digitale nieuwsbrief ging langzaam over in een erg cynisch verhaal over de veranderingen die de afdeling momenteel aan het doormaken is. De vragensteller had het gevoel overvallen te zijn geweest door de organisationele veranderingen die wij als bestuur noodzakelijk achtten.
Duidelijk werd dat veel van de wijzigingen die wij als bestuur hebben willen doorvoeren niet zijn begrepen. Misschien hadden we inderdaad met nog meer mensen persoonlijk moeten spreken voor de ALV. Mensen overtuigen waarom dit écht nodig was. Feit is dat Joep samen met ons als bestuur vanaf het begin tot vervelens aan toe dezelfde boodschap heeft herhaald: willen we overleven dan zullen we ons moeten beperken tot drie dingen, pijlers noemde hij ze. Ans en ik hebben hem hier vanaf het begin in gesteund. Ik denk het soort van vereniging dat we tot nu toe waren niet langer van deze tijd is. Het is niet voor niks dat we zaterdag 2 juli ook landelijk gaan discussieren over waar we heen willen met onze vereniging. Ook daar beseft men maar al te goed dat we op onze huidige manier niet veel langer door konden gaan. De subsidie inkomsten gaan hard achteruit en het ledenaantal daalt eveneens. Oplossingen zijn geboden.

Onze vereniging had dit jaar nog vrijwel dezelfde organisatiestructuur als bij haar oprichting. De wereld is niet meer hetzelfde als toen. Iedereeen die opgelet heeft de afgelopen decennia ziet dat Nederland radicaal veranderd is. Was Nederland in 1946 nog een land van zuilen, een land waar iedereen elkaar kende, 59 jaar later zijn we een land van individualisten, twee-verdieners en globetrotters geworden. Nederland is in bijna 60 jaar veranderd van een witte samenleving waar iedereen redelijk zeker van zijn toekomst was tot een multiculturele samenleving met een 24-uurs economie waar alles mogelijk lijkt. Begon iemand 60 jaar geleden te werken als ambtenaar dan wist hij dat hij 40 jaar later van een fijn ambtenarenpensioen zou kunnen genieten.
Mijn generatie moet er niet aan denken om een heel leven dezelfde baan te hebben. Net zo min zullen mensen zich, zoals bekend, steeds minder automatisch binden aan een vereniging of politieke partij. De moderne burger wil graag zijn bijdrage leveren aan deze maatschappij maar dan moet hij of zij daar wel zijn eigen ei in kwijt kunnen. Dat hopen wij te bewerkstelligen tijdens onze bestuursperiode. Ik heb in de afgelopen weken en maanden veel gepraat met mensen over onze vereniging en het verenigingsleven in het algemeen. Feit is dat de moderne burger het gevoel wil hebben ergens bij te horen. De moderne burger wil bijvoorbeeld graag bij een SP horen omdat deze duidelijk zegt waar het op staat. Vraag waar het Humanistisch Verbond voor staat en niemand zal het je kunnen uitleggen. Juist in deze tijd denken we dat mensen behoefte hebben aan een organisatie als het Humanistisch Verbond. Een organisatie de gedachten waar ze mee leven kunnen uitwisselen met anderen in een open sfeer.

19 juni

Vrijdag was ik bij de crematie van een dierbare. Eén van de allerbelangrijkste vrouwen uit mijn leven. Op zo'n dag realiseer je je weer hoe belangrijk goed afscheid nemen van iemand toch is. Dit gebeurt tenslotte maar één keer. Vorig jaar overleed een naaste collega van mij. Haar dood heeft mij destijds erg aangegrepen. Doordat wij als collega's dit verlies samen verwerkten was het afscheid nemen minder moeilijk. De manier waarop wij dit proces samen doormaakten hielp veel. De plechtigheid zelf was geheel in de stijl van deze bijzondere vrouw: mooie muziek, mooie, bijzondere verhalen en vooral openheid. In alle eerlijkheid werd door vrienden en collega's verteld over wat haar maakte tot de bijzondere vrouw die ze uiteindelijk was.
Sindsdien weet ik hoe mooi afscheid nemen kan zijn. Bij de begrafenis van afgelopen vrijdag werd vooral benadrukt dat ze nooit zou hebben gewild dat mensen afscheid van haar zouden komen nemen die haar anders ook nooit bezochten. En zo is het. Een afscheid van een overledene moet een feest zijn waarbij je iemand met plezier herdenkt, niet een stijve en kille ceremonie waar je geen enkele fijne herinnering aan over houdt.

12 juni

Het NRC van gisteren bevatte een artikel van René Boomkens met een beschrijving van het begrip globalisering. Het was een erg verhelderend stuk voor iedereen die zich nog niet helemaal bewust was van hoe anders de wereld momenteel inderdaad functioneert in vergelijking met 20 jaar geleden. Boomkens beschrijft hoe in relatief korte tijd een e-mail en internet de samenleving weliswaar in grote chaos hebben gestort maar ook ten positieve hebben veranderd in de zin dat niks meer vast staat en ieder individu veel meer zijn eigen wereld kan vorm geven.

We leven in een wereld waarin velen van ons alles snel alles wilen hebben. Een grote welvaart heeft velen van ons inderdaad het idee gegeven dat alles mogelijk is en internet en moderne communicatie middelen maken het doodsimpel om dingen geregeld te krijgen. Ik kan tv-programma's online kijken wanneer ik wil, klachten bij de overheid deponeren is veel eenvoudiger geworden en een pressie-groep oprichten ook. Gisteren kwam in een discussie over 33 levensjaren ter sprake wat iemand rond dat levensjaar ongeveer gedaan moest hebben om een beetje met opgeheven hoofd rond te lopen. Bungee-jumpen op Bali! Probeer dat maar eens te overtreffen...
Ondertussen leeft een niet onaanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking echter zonder die altijd aanwezige moderne communicatiemiddelen en heeft zij geen idee hoe die wereld van de moderne burger er uit ziet.
Is er een kloof tussen generaties? Niet zozeer tussen generaties als wel tussen dat deel van de bevolking dat online is en het andere deel (en dat andere deel is vaak wat ouder). Kinderen groeien op met een online aanwezigheid en een continue bereikbaarheid via gsm die onbegrijpelijk is voor het oudere deel der natie. Die grote vertrouwdheid met de snelle wereld van MSN & SMS heeft nu al tot gevolg dat jongere generaties zich anders uiten en communiceren dan vroegere generaties.

10 juni

Deze week bij de jaarvergadering van de vereniging NOV geweest waar een debat plaats had met de titel 'Vereniging op
survival'. Aanwezig was Marike Kuperus van Civiq, schrijfster van een boek met dezelfde titel. Aanwezig was een aantal verenigingen waarvan ik me kan voorstellen dat ze moeite hebben met het behouden van leden. Vanavond las ik weer ergens dat als vrijwilligers zouden ophouden met werken Nederland op zijn kop zou komen te staan. Als je al die archaïsche verenigingen ziet dan realiseer je je weer hoeveel mensen er wel niet vrijwilliger moeten zijn in Nederland.
Veel van de punten in de discussie die aan de hand van "prikkelende" stellingen werd gevoerd waren erg herkenbaar. Dat een vereniging de neiging heeft om dingen bij het oude te willen laten is voor mij voor de hand liggend. Alle punten die de revu passeerden (concentreren op kerntaken, professionaliseren van het aanbod en inzetten van nieuwe media) hebben wij dit jaar met succes opgepakt (toen ik de leden-mutatie lijst bij de post vond was ik helemaal overtuigd). We zullen vast nog niet alle leden hebben overtuigd maar in de loop van de tijd zal men zich realiseren dat dit de juiste keuze was. Brainstormend in die zaal in Utrecht over de uitdaging van het aanboren van nieuwe doelgroepen bedacht ik me ook dat we er nog lang niet zijn. De internet-generatie is inderdaad geen makkelijke. Belangrijk voor ons voortbestaan blijft dat het Humanistisch geluid er komt.
Waar staan wij humanisten nu eigenlijk voor, en dan bedoel ik waar durven wij echt luidkeels een standpunt over in te nemen. De moderne burger wil zich pas definitief ergens aan binden als hij of zij zeker weet dat zijn ideeën in een organisatie of club terugkomen. Wij zijn weliswaar geen politieke beweging die de verwezenlijking van concrete doelen voor ogen heeft maar er zijn wel typische onderwerpen waar de humaniteit in het geding komt waar wij een mening over kunnen hebben. Ik zou er voor zijn om op landelijk niveau een werkgroep op te richten die zich concreet hier mee bezig houdt.
2 juli a.s. gaan we landelijk een discussie voeren over waar we heen gaan met onze vereniging. Ik heb er zin in!

28 mei

Wat moet je nu denken als je zo'n artikel in de Volkskrant leest over de behandeling van een klas Amsterdamse schoolkinderen? Ik denk dan dat er nog een lange weg te gaan is. We hebben het in deze periode waarin we debatteren over de grondwet steeds over het grotere Europese ideaal, dat Europa 60 jaar zonder oorlog is geweest door de verregaande samenwerking van de Europese landen. Vergeten wordt echter vaak dat West-Europa en Midden-Europa qua cultuur twee werelden van verschil zijn. Net zoals wij de Amerikanen verwijten dat zij hun culturele waarden niet kunnen opleggen aan andere naties zo kunnen wij dit ook niet. Landen als Roemeenië en Bulgarije lid maken van de EU heeft niet tot gevolg dat ze plotsklaps tot kloontjes van de zes oprichters worden, qua welvaart en democratische rechtsorde. Ik vraag me af of men hier wel genoeg stil bij staat.

18 mei

Wow... Een gevoel van euforie bekroop mij vanaf de eerste minuten gisteravond. Bij de vraag over of een avond succesvol is, stel je jezelf natuurlijk altijd de vraag of je hier zelf ook heen zijn gegaan als je niet één van de organisatoren was. In mijn geval kan ik die beantwoorden met een volmondig ja.
14 april hadden we natuurlijk al bewezen dat het kon: een mooie en inhoudelijke discussieavond neerzeten als humanisten. Die eerste avond was echter een uitprobeersel. Ik was toen al enthousiast geworden. Saskia met haar prikkelende column het debat over media en de muzikale intermezzo's van Ralph. Gisteravond werd echter spetterend. Qua facilitering liep het allemaal perfect, Piet deed het erg leuk, Joep was zoals altijd briljant en het meest belangrijk van allemaal: de zaal was betrokken. Dit is het begin. Nu gaan we verder.

15 mei

In de NRC van gisteren stond in een artikel over het gebruik van internet onder jongeren weer de veelgehoorde constatering dat jongeren op het internet, en vervolgens in het dagelijks leven, steeds ruwer met elkaar omgaan. "Je ziet het aan het gemak waarmee gepest wordt op het net. Het kan allemaal anoniem.’’ De moeder van Nadine denkt dat sinds het internet ,,complete oorlogen’’ onder jongeren zijn ontstaan. ,,Dan komt ze hier binnen: woedend. Ik denk weleens dat jongeren elkaars lichaamstaal niet meer begrijpen. Op MSN komt je gevoel niet over, je ziet de ogen niet. Daardoor lijken ze emoties die uitstralen van iemands gezicht niet meer te kunnen plaatsen.’’
Ik wil deze constatering wel een stukje breder trekken naar dat deel van de de samenleving dat met enige regelmaat online is. Ik vind het werkelijk ongelofelijk hoe ongelofelijk lomp er per e-mail met elkaar gecommuniceerd wordt en dan heb ik het nog niet in de communicatie in de verschillende discussielijsten op het internet. Ik weet niet wat wat beïnvloed. Gaat men door de gespannen sfeer in onze huidige samenleving gewoon weg óók op het internet zo on-geciviliseerd met elkaar om of is het zoals boven beschreven: zodra men geen mens maar slechts een e-mail-adres tegenover zicht heeft, gaan alle remmen los. Een beetje net zoals wanneer je als provinciaal uit bent in Amsterdam of als Nederlanders in den vreemde zijn. Op zo'n moment vallen alle gedragsnormen van ons af en doen we maar waar we zin in hebben.
Van beide een beetje denk ik. Ik denk dat verschillende generaties sinds de Tweede Wereldoorlog nu opgegroeid zijn met het idee dat alles gezegd moet kunnen worden. In onderlinge discussies is men dan ook steeds minder bereid zijn eigen ongelijk te erkennen. Tegenstanders worden bij voorbaat al afgeserveerd als ijdeltuit of imbeciel, opdat maar duidelijk is hoe serieus hij of zij de tegenstander neemt en hoe serieus naar haar of zijn argumenten geluisterd zal worden.

6 mei

Vandaag stond ik op de informatiemarkt van het bevrijdingsfestival. Iemand zei op een gegeven moment tegen me dat het wel de jaren zeventig leek met zoveel activiteit van ideëele organisaties en zoveel interesse van mensen in deze organisaties. En zo is 't. Iedereen was er vandaag; alle politieke partijen, de wereldwinkel, anti-racisme organisaties tot en met de metafoor voor het idealisme an sich: de wereldwinkel. Het was een gezellige drukte op deze informatiemarkt. Veel mensen kwamen langs bij onze stand. De banner van de Humanistische alliantie is een erg goede eye-catcher en trok absoluut de aandacht tussen al die andere ideëele organisaties. Natuurlijk waren er die mensen die kwamen voor de gratis hebbe-dingetjes maar ik denk dat we kunnen stellen dat vanmiddag een groot succes was. We zijn er in geslaagd om in korte tijd veel mensen met de verschillende Alliantie-leden kennis te laten maken. Grietje, Rene, Rudy, Sunita, Piet: Bedankt!

5 mei

Vanavond voor de eerste keer meegelopen in de stille tocht in het kader van de dodenherdenking. Heel indrukwekkend vind ik dit soort dingen altijd. Ik heb altijd een grote interesse gehad in geschiedenis en ben altijd een groot voorstander geweest van het blijven herdenken. Dit kan inderdaad omdat men zich dan weer even bewust is van wat er nu 60 jaar geleden gebeurde in dit deel van de wereld. Dat mensen werden
gediscrimineerd om hun geloof, geaardheid en/of politieke of levensovertuiging. Voor mij is het feit dat vele (Joodse) Nederlanders omkwamen maar vooral geallieerde soldaten vielen voor onze vrijheid reden genoeg om eenmaal per jaar stil te staan bij de doden die vielen gedurende de Tweede Wereldoorlog.

Wat opviel bij het begin van de stlle tocht was vooral dat er niet zoveel mensen aanwezig waren. De zestig kinderen van Amsterdamse basisscholen hielpen goed om dit te verbloemen. Zoals gezegd, ik vond het erg indrukwekkend. 4 mei is voor mij een speciale dag. Het thema rituelen en de behoefte hier aan bij Nederlanders is de laatste dagen menigmaal ter sprake geweest bij on en off-line discussies die ik had. Mensen voelen zich zonder twijfel bang en onzeker over de gewelddadige samenleving die zij om zich heen zien en willen graag hun betrokkenheid tonen met de wereld om hun heen. Aangekomen op de Dam liepen Ans en ik door naar de Westerkerk voor de herdenking bij het Homo-monument. Tegen de stroom in want de gehele stad liep op dat moment naar de herdenking op de Dam. Bij de Westerkerk maakte ik één van de meest bijzondere momenten mee sinds lange tijd. Bij de Westerkerk heerste naar mijn gevoel een erg speciale sfeer. Hier liepen homo's en lesbo's die nadrukkelijk hier aanwezig waren om met elkaar de doden te gedenken. Het was opvallend stil. Opeens kwam een grote groep mensen aangelopen over de De Clerqstraat aangevoerd door een opvallend grote groep leden van politie- en brandweerkorpsen en de krijgsmacht. Deze, allen tip top in ceremonieel gekleed, stelden zich in gelid op naast de Westerkerk. Vlak voor 8 uur gaf de voorzitter van het COC een korte uitleg over het programma van de avond en legde o.a. uit dat men kon zien dat de 2 minuten stilte ingingen door het aangaan van de straatverlichting. Nadat zij uitgesproken was, was de stilte weer zo opvallend. Niemand leek op te letten wanneer de lichten nu aan en vervolgens weer uit gingen. Nergens hoorde je het gebruikelijke klok-gelui. Pas toen het vooraf aangekondigde Wilhelmus klonk uit de luidsprekers werd de stilte weer verbroken. De rillingen liepen me op dat moment over mijn rug. Lang geleden dat het Wilhelmus dat effect op mij heeft gehad.

Afdelingen