Negen leden van de romanleeskring van het Humanistisch Verbond zitten op 6 februari om de grote tafel bij een van de deelnemers thuis, voor een bespreking van de roman “De literaire kring”, auteur Marjolein Februari.
De taak om het boek in te leiden ligt vanavond bij ondergetekende, en ik geef kort weer waarom ik voor dit boek gekozen heb. Februari ken ik uit haar columns in de Volkskrant, waar ze regelmatig schrijft over ethische kwesties. Ze heeft met haar tweede roman een boek willen schrijven waaraan haar lezers plezier beleven, maar dat hen tevens aan het denken moet zetten over morele dilemma’s in onze gecompliceerde wereld.
Kort samengevat komt de roman hierop neer:
In een welvarend dorp komt een literaire kring onder leiding van een gezaghebbend jurist regelmatig bij elkaar. Als diens dochter op een dag verneemt dat een vroegere klasgenoot van haar een internationale bestseller heeft geschreven, adviseert zij haar vader om dat met zijn leeskring te bespreken. Ze is verbaasd als de leden van de kring daar zeer afwijzend op reageren. Later blijkt dat de leden niet geconfronteerd willen worden met een gifschandaal uit het verleden waarbij tientallen kinderen uit Haïti om het leven kwamen. Samen met een bevriende journalist komt de dochter erachter wat er in het verleden is gebeurd in de familie van de schrijfster en welke rol de leden van de kring daarbij hebben gespeeld. Wanneer de schrijfster naar het dorp komt voor de promotie van haar roman, wordt de kring wel gedwongen het boek te lezen en vindt de confrontatie met het verleden alsnog plaats.
Ik wil graag weten wat de leden van de leeskring vinden van de schrijfstijl en de manier waarop Februari een actueel en waar gebeurd gegeven verwerkt heeft in de roman.
Enkele uitspraken:
“Heldere verhaallijn.” “Moeite met de vele personen.” “Veel lange zinnen en moeilijke woorden.” “Humor en satire.” “Boeiende roman.” “Goede karakterschetsen van hoofdpersonen.” De meesten vinden het actuele gegeven goed opgenomen in het verhaal.
En dan volgt de discussie over het aangeroerde dilemma: hoe ver mag je gaan in je ambitie om winst te maken? Dat maakt veel los en er volgen uitspraken als: “Worden we makkelijker in het beoordelen van morele kwesties?” “Hoe zouden we zelf handelen?”
Aan het eind van de avond komen we tot de conclusie dat het belangrijk is, jezelf recht in de ogen te kunnen kijken. We proberen allemaal binnen onze eigen mogelijkheden zo verantwoord mogelijk te handelen.
Met een laatste, treffende uitspraak van een van de leden wordt de avond afgesloten: “Wijs omgaan met je eigen werkelijkheid is op zichzelf al een hele verdienste.”
Agnes Coomans
